Bitácora de Héctor Acebo, poeta, periodista cultural y doctor en Periodismo

Bitácora de Héctor Acebo, poeta, periodista cultural y doctor en Periodismo.
-Correo: acebobello@gmail.com
-Instagram: @hectoracebo
-Twitter: @HectorAcebo
Mostrando entradas con la etiqueta Luis Cernuda. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Luis Cernuda. Mostrar todas las entradas

sábado, 8 de julio de 2017

Mestre merlo


Chega xullo, e o merlo —coa tarefa cumprida da crianza— pide descanso. Dende o final do inverno, ningún acontecemento conseguiu deter, nos crepúsculos, o caudal da súa gorxa. Un moitas veces tivo a impresión de que nos momentos acesos, cando a súa parella se atopaba no período de máxima fertilidade, as inflexións do merlo acariciaban outros planetas. Incontables poetas viron no paxaro esa conquista da trascendencia. «Y ensancha con su canto / la hora parada de la estación viva / y nos hace la vida suficiente», escribiu Juan Ramón. E a Cernuda debémoslle esta outra gabanza: «Desde el aire trae a la tierra alguna semilla divina, un poco de luz mojada de rocío, con las cuales parece nutrir su existencia, no de pájaro sino de flor, y a las cuales debe estas notas claras, líquidas, traspasando su garganta».



Ningún merlo canta igual: cada paxariño tece as ricas melodías que interpreta, das cales ofrece variacións con gran sentido harmónico; e, ademais, deixa moito espazo á improvisación. Sen colidir con ese selo persoal, a ave, frautista proteica, representa ás veces sons do seu territorio. Na primavera do ano pasado, cando estaba ultimando a miña tese doutoral, ó facer algún descanso, poñía na cadea as intensas baladas ‘soul’ que interpretou Gene Chandler e que firmou o seu amigo Curtis Mayfield: ‘Just Be True’, ‘What Now?’, ‘Rainbow '65’... Eu abría unha das fiestras que dan ó noso xardín, e alí estaba o merlo que temos por veciño… Mentres admiraba o seu brillante peteiro amarelo —a xogo co anel ocular—, o canoro animal comía, sen espantarse, as migas que meus pais e eu lles deixáramos a el, ós paporrubios, ós pardais… Pois ben, unha tardiña quedei abraiado cando o merlo incorporou ó seu repertorio, con total naturalidade, algunhas das notas do retrouso de ‘What Now?’. Síntome honrado, xaora, de ter influído un chisco a unha criatura exemplar que me regalou a máis pura e suxestiva das diccións.


Aínda non puxeches un dique na túa gorxa, mestre merlo, e xa me tarda que volvas exercer de mensaxeiro da primavera. Quen me reconciliará agora coa realidade?

[Artigo meu publicado onte na edición impresa de El Progreso de Lugo, e hoxe nas webs do Grupo El Progreso]

lunes, 27 de junio de 2016

Mestre merlo

O meu amigo merlo, mestre cantor, nun dos seus recitais:



Velaquí un minuto de intensa beleza que confirma aquelas verbas de Cernuda: 

Desde el aire trae a la tierra alguna semilla divina, un poco de luz mojada de rocío, con las cuales parece nutrir su existencia, no de pájaro sino de flor, y a las cuales debe estas notas claras, líquidas, traspasando su garganta. Igual que la violeta llena con su olor el aire de marzo, el mirlo llena con su voz la tierra de marzo. Y equivalente oposición dialéctica, primaveral e inverniza, a la que expresa el tiempo en esos días, es la de pasión y burla que expresa el pájaro en esas notas.

Pra ler o poema en prosa completo de Cernuda, incluído en Ocnos, pica aquí.

jueves, 14 de enero de 2016

Mestre merlo

Esta tarde escoitei, en directo, o canto do merlo. Este paxaro —o paxaro dos meus soños, xunto ó paporrubio— non nos deleitaba coa súa arte dende xullo. As notas do merlo (líquidas, claras, suxerentes, respetuosas co silencio...) fascinaron a poetas da altura de Cernuda, como queda probado no fermoso texto que lle dedicou en Ocnos. Hoxe, no seu breve concerto, o paxariño soou moi melancólico... Estará botando en falta (coma min) a primavera; no en van, o merlo retoma as súas interpretacións diarias por marzo. A partir dese mes, e ata o principio do verán, non haberá quen deteña o caudal da súa garganta, mestura de amor e ironía. Ai, xa me tarda que volvas ás túas salvíficas ocupacións, amado merlo, mestre cantor! 

Un merlo cantando.

miércoles, 22 de julio de 2015

Merlo: mestre cantor

  

"Desde el aire trae a la tierra alguna semilla divina, un poco de luz mojada de rocío, con las cuales parece nutrir su existencia, no de pájaro sino de flor, y a las cuales debe estas notas claras, líquidas, traspasando su garganta. Igual que la violeta llena con su olor el aire de marzo, el mirlo llena con su voz la tierra de marzo. Y equivalente oposición dialéctica, primaveral e inverniza, a la que expresa el tiempo en esos días, es la de pasión y burla que expresa el pájaro en esas notas"
Luis Cernuda, Ocnos

domingo, 17 de mayo de 2015

Cernuda

Cernuda y su alto ideal de Belleza: "y sus ojos son rubios lo mismo que el amor / rubio es también, igual que son sus ojos. // La alegría vivaz que vierten en las venas / rubia es también, / idéntica a la piel que asoman (...)". ¡Cuánto fulgor, cuánta voluptuosidad desprenden esas palabras juveniles extraídas de Los placeres prohibidos (1931)! Claro que ese tono hímnico es una isla en medio de la elegíaca expresión, derivada del total desajuste (que acompañaría siempre al genio sevillano) entre la hostil realidad y el deseo: "les doy mi cuerpo para que lo pisen, / aunque les lleve a una ambición o a una nube, / sin que ninguno comprenda / que ambiciones o nubes / no valen un amor que se entrega". ¡Inmenso Cernuda en cualquiera de sus tonos! 

El poeta Luis Cernuda.

martes, 28 de abril de 2015

viernes, 18 de julio de 2014

domingo, 2 de marzo de 2014

Escuchar y mirar

A un antiguo amor, en la muerte de Alan Resnais

ESCUCHAR. Gracias a la TV3, sabrás que Resnais ha muerto, y quiero pensar que te acordarás de mí al escuchar, en la pieza informativa, la referencia a la Nouvelle Vague. 

MIRAR. Te confieso que, a veces, reviso fotos tuyas; como dijera Cernuda, "(...) el mirar es sólo / la forma en que persiste / el antiguo deseo".

Un fotograma de Hiroshima, mon amour (1959), uno de los filmes más representativos del cineasta francés Alan Resnais, que falleció ayer. 

domingo, 28 de julio de 2013

Cernuda: recio y propicio

La clave de la poesía de Cernuda quizás está —dijo Valente— en estos versos: 
(...) recio afuera, 
más propicio y jugoso en lo escondido.
 Luis Cernuda, uno de los grandes autores de la Generación del 27. 

viernes, 16 de diciembre de 2011

Guardiola y Cruyff

Pep Guardiola —que ejerció de recogepelotas en el Camp Nou y luego se labró una brillantísima carrera como futbolista de equipo— declaró hace poco más de una década que si un día llegaba a entrenar al club de sus amores, aplicaría (y es lo que está haciendo, con retoques adecuados) el modelo que en los 90 implantó el genial Cruyff, al que se le recuerda, aparte de los títulos, “por su estilo, por el toque, con el sello tan especial”. El poeta Luis Cernuda dejó escritos unos versos que me recuerdan mucho a mi querida madre y que a Pep (un hombre culto, elegante y sensible) también le irían estupendamente:

“Creo en mí mismo,
porque yo algún día seré todas las cosas que amo.”