Jaureguizar escribe sobre Os Folkgazais e sobre o meu "Desafío"

O mestre Jaureguizar escribiu o pasado sábado, en El Progreso de Lugo, sobre Os Folkgazais e sobre o poema meu musicado por este conxunto. Hónranme as palabras do escritor e xornalista ribadense: 

«Manuel Rivas interveu na Bienal para facer súa a reclamación de Nélida Piñón sobre necesidade de coraxe para ser autor. Eu, por coraxe, entendo a definición de Héctor Acebo en Desafío: "Ninguén deles sería capaz de levar/ coma meu abolo, os mesmos calzois/ de lunes a domingo". (…) Hai propostas que facilitan ser cliente da cultura. Non penso soamente en Voadora, tamén en iniciativas coma a banda Folkgazais. O conxunto de Vegadeo (Asturias) recupera a música das orquestinas e revive o galego que se fala en ambas as beiras do Eo. Folkgazais canta, entre outros, o Desafío, de Héctor Acebo, con esoutro verso: “Quéixanse os críticos cítricos/ porque abuso do grao superlativo”. Iso é o que precisa a cultura galega: grao superlativo a esgalla.» 

Dende aquí pódese ler o artigo completo de Jaureguizar, que se titula precisamente "Uns calzóns que se poñen de luns a domingo" e que é unha visión da saúde da cultura galega actual.

Grazas, querido e admirado Jaureguizar, por escoitar con tanta sensibilidade o traballo d'Os Folkgazais e dun servidor. As túas verbas son o impulso pra continuar o sinuoso camiño dos soños. Ti, en gran parte, es culpable de que eu goce tanto explorando as posibilidades expresivas (que son moitas) do galego. O cadencioso galego...

Xunto a Santiago Jaureguizar. Imaxe feita en Lugo o inverno pasado.

A presentación de 'Poemas para lucenses', en fotos

O 25 de febreiro presentamos, na Galería Sargadelos de Lugo, a fermosa obra Poemas para lucenses, debida a Claudio Rodríguez Fer, Carmen Blanco e Olga Novo. Tiven a honra de intervir na presentación xunto a Rodríguez Fer e a Blanco (escritores con admirables traxectorias) e xunto a Alejandra Arias (que, coma min, é unha poeta incipiente). Foi un acto marabilloso...

Poemas para lucenses é o terceiro volume dun proxecto de Unión Libre (revista de creación e pensamento coordinada por Rodríguez Fer e Blanco) que se chama Poesía para tod@s e que comezou en 2010 coa publicación de Poemas polas vítimas do 36 en Galicia. Na segunda páxina de cada unha das entregas de Poesía para tod@s (o segundo libro publicado foi Poemas para Lugo, 2010), Unión Libre explica: 

"Partindo de que a poesía segue a ser un xénero ao que aínda non accede a maioría das persoas, a colección Poesía para tod@s, de distribución gratuíta, pretende achegala a toda a xente a través dun proxecto que entenda a súa difusión en función da sociedade e non, como xeralmente ocorre, a sociedade en función da literatura (certames, premios, sobvencións, institucionalizacións, etc.). Porque a poesía é como o verdadeiro amor: non se compra nin se vende; libremente, dáse." 

Seguindo esa máxima, nas presentacións de Poesía para tod@s, os libros (que veñen nun formato de peto) entréganse de balde. 

Poemas para lucenses homenaxea aos escritores lugueses Luís Pimentel, Ángel Johan ou Ánxel Fole, sen esquecer ocasionais visitantes da cidade como Rosalía de Castro ou Federico García Lorca. Tamén se lembra ao músico Xesús Bal y Gay e aos pintores Arturo Souto e Arcadio Romero Boelle, así como a cidadáns represaliados polo franquismo como o doutor Rafael de Vega Barrera, Avelino López Otero, Camilo Díaz Baliño, Juana Capdevielle ou Urania Mella. E así mesmo aparecen evocadas figuras míticas vinculadas a Lugo, como Lugh, a Señora dos Ollos Grandes ou Mari Castaña.

Aquí vai unha pequena reportaxe fotográfica da presentación de Poemas para lucenses:

Claudio Rodríguez Fer e Carmen Blanco, moi queridos e admirados por min. 

Servidor lendo o poema "O último diagnóstico (Doutor Vega Barrera)", do mestre Claudio Rodríguez Fer, que está xunto a min na imaxe.

O que escribe estas liñas, xunto a Claudio Rodríguez Fer e a Carmen Blanco. Encántame a expresión de Carmen, tan doce. 

Alejandra Arias fixo unha lectura deliciosa do poema "Memorial dos foxos de Lugo (con Lorca ao lonxe)", de Rodríguez Fer.

 Alejandra Arias, Claudio Rodríguez Fer e Carmen Blanco. 

Lendo a miña poesía.

Se desexas ler o artigo informativo que o meu querido Jaureguizar escribiu, en El Progreso, sobre Poemas para lucenses, segue este enlace.  

'Poemas para lucenses', en 'El Progreso'

Jaureguizar escribiu, en El Progreso, sobre Poemas para lucenses, a fermosa obra de Claudio Rodríguez Fer, Carmen Blanco e Olga Novo que presentamos o martes pasado na Galería Sargadelos de Lugo. Reproduzo a publicación de Jaureguizar, que apareceu o mércores:

"Setembro e sol aínda"

"Setembro e sol aínda". Onte quedei ensimesmado cando lin esta poética frase do meu querido Santiago Jaureguizar. Foi Octavio Paz quen dixo que a poesía é a erotización da linguaxe, e nesa frase de Jaureguizar, as marcadas elipses, xunto ó hipérbato, sensualizan as palabras, que, máis que falar, cantan. E bailan. Aínda. 

—Sorpréndeme todo o que tiraches desas catro palabriñas —díceme Jaureguizar vía Facebook. 

—Esas catro palabriñas están tan ben postas, que case forman un conxuro —dígolle eu. 

Jaureguizar escribe sobre min

Moito me gustou unha columna que Santiago Jaureguizar, novelista e xornalista de El Progreso de Lugo, escribiu sobre min. O belo texto, titulado "Capote-Curros/Welles-Cunqueiro", publicouse orixinalmente no diario galego De Luns a Venres o pasado mes. Eu admiro as columnas de Jaureguizar, que son frescas como a i-auga do Eo, do noso río. Así que, xa vos podedes imaxinar, sentinme na miña casa cando me encontrei no espazo do autor de O globo de Shakespeare. Copio eiquí o texto de Jaureguizar, que non é largo:

CAPOTE-CURROS/WELLES-CUNQUEIRO

Por Jaureguizar (De Luns a Venres, 27/09/2012)

Entrei no dormitorio de Héctor Acebo a noite pasada. El estaba deitado na cama, situado contra a banda da parede como se temese un mal das persoas que invadiran o seu cuarto. Pero o xesto da cara non se correspondía coa desconfianza, máis ben co descaro. Entrei na habitación de Héctor nun soño, pero non me decatei de que estaba soñando ata que reparei en que se sometía a unha fronte armada de fotógrafos que cuspían flashes, como aquel día no que John Lennon e Yoko Ono mudaron a súa preguiza a erguerse e facer a cama nun acto reivindicativo. Na vixilia, Héctor Acebo é un poeta asturiano que ás veces escribe un galego ben eufónico, como ese que me aprenderon a falar os amigos de Abres, da outra banda da raia leste. Dentro da miña fantasía noturna alguén, un xornalista con blog e un cigarro prendido na orella bisboume que Héctor era rico. Poeta e multimillonario: daquela non dubidei da naturaleza onírica da visión. Nun momento, o encamado pediu atención para informar de que non estaba atrapado pola nugalla cálida e matutina, senón que aquela acción era un xeito de reivinvidicar a Rosalía. Consideraba que era a única icona pop que logramos tirar da nosa cultura, dado que non demos logrado a proxección mediática de Truman Capote para o noso herético Curros Enríquez nin un Orson Welles para o noso sabio Cunqueiro. Hei preguntarlle.

Santiago Jaureguizar.

Rosalía de Castro, dende logo, é a única icona pop que que logramos tirar da nosa cultura galega. Se eu fose multimillonario ou se tivese unhas pernas máis esveltas (pernas de fada de Mondoñedo), non dubidaría en reivindicar á poetisa como o meu apreciado Jaureguizar di, como el me soñou: "deitado na cama, situado contra a banda da parede". Pra ler o blog de Jaureguizar, O Cabaret Voltaire, pica eiquí.

Marilyn Monroe, nunha imaxe de Douglas Kirkland.

Yoko Ono y John Lennon, fotografiados por Anne Leibovitz pra a revista Rolling Stone.



 A poeta Rosalía de Castro.