Bitácora de Héctor Acebo, poeta, periodista cultural y doctor en Periodismo

Bitácora de Héctor Acebo, poeta, periodista cultural y doctor en Periodismo.
-Correo: acebobello@gmail.com
-Instagram: @hectoracebo
-Twitter: @HectorAcebo
Mostrando entradas con la etiqueta Adolescencia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Adolescencia. Mostrar todas las entradas

martes, 16 de febrero de 2016

2000


Foi un dos veráns máis fermosos da miña vida. Paseino todo en Robaín, o casarío santiseiro dos meus avós maternos. Cada día era unha aventura... 



Vexo a fotografía, tomada uns días antes de que a miña tía avoa Elvira —xa falecida— volvese á Arxentina, e digo: Estes son os meus. Unha avoa cuxa calma amansa ós lobos. Un avó que apenas leu un libro e que, porén, coñece todos os misterios do bosque. Unha tía avoa cuxo engurrado rostro era o mapa da emoción... Estes son os meus. E eu, no momento da imaxe, non podía facer outra cousa que admiralos. Comezaba a deixar atrás a infancia, pro sentíame protexido ó pé deles. 

jueves, 11 de junio de 2015

En una carpeta


Estrofa de "Retrato digital", un poema que escribí en la adolescencia (tenía, si mal no recuerdo, 17 años) y con el que acabo de toparme abriendo una carpeta: 
"Si los móviles sirven para algo
es para grabar el eco de tus sueños
para bañar mis sábanas 
con la tinta de tu cuerpo"

lunes, 1 de junio de 2015

Fin de curso



"Cuántas veces hemos visto en tantas películas a esos jóvenes americanos de la época, excitados compulsivamente por la preocupación de qué pareja les iba a acompañar al baile de graduación de fin de curso, en la eterna cancha de baloncesto donde siempre se celebra la fiesta con un grupo de rock and roll que hace bailar a todos los muchachos sin parar hasta que, al final, tocan la romántica balada donde la chica y el chico protagonistas sellan con un candoroso beso su amor eterno. Me encantan esas películas y he de confesar que en mis sueños infantiles y adolescentes siempre quise ser el chico protagonista de ellas, para dar yo ese beso final a la preciosa muchachita que, vestida de atractiva mujer, prometía el mismísimo paraíso desde la ingenua candidez de sus 16 años. Así es que siempre que escucho, por ejemplo, el Only You de los Platters o 16 Candles de The Crest, me sumerjo en esa ensoñación infantil que me recuerda a aquella chica guapa del cole de la que estaba, en secreto, locamente enamorado y que jamás me hizo puñetero caso. Como a todos. El despertar sexual y el sentimiento del primer acercamiento al amor en la vida, tan dulce e inocente, marcan y se recuerdan para siempre" 
Jaime Urrutia, Canciones para enmarcar

jueves, 9 de octubre de 2014

La nadadora

En febrero, dentro de una antología colectiva de temática amorosa, se publicarán once poemas míos. La mayor parte de esos textos son inéditos; y, estilísticamente, todos apuntan a la brevedad (hay cinco micropoemas)… Iré dando más detalles cuando se aproxime la fecha de publicación de la obra. Aprovecho para decir que hoy, en La Huella Digital, se ha publicado uno de los poemas míos que formarán parte de la citada antología:

LA NADADORA 

Tú te llamabas Isla, Elisa, Elsa. 
Gerardo Diego

Tú te llamabas María, Marina, Miranda… 

Yo no me llamaba; yo no tenía nombre; 
yo sólo pensaba en ponerte nombres 
tan rubios como tus piernas. 
                                           Y tú, 
agradecida, me desvestías en espiral, 
pues eras la nadadora de los prodigios.

Memoria de mi pecho, 
racimo temprano, grito de junio…, 
de tu naturaleza soñadora 
sólo queda 
la sonrisa silvestre. 




Cybill Shepherd en The Last Picture Show (La última película, 1971), genialidad de Peter Bogdanovich.

jueves, 25 de septiembre de 2014

Nenos de lus (II)


Neste vídeo, parte do alumnado do IES Díaz Castro (Guitiriz) interpreta en clave musical, xunto á profesora e compositora Sandra Tenreiro, un poema do estupendo autor que da nome ao seu centro: 


En tempos avesíos, estas mostras de paixón xuvenil son, máis que reconfortantes, salvíficas. Por iso recomendo o proxecto A lus do mundo (do que forma parte o vídeo A noite é), realizado dende o IES Díaz Castro e dedicado na súa totalidade ao autor de Nimbos. 

Deixo eiquí outro dos vídeos do devandito proxecto; trátase d'Os camiños esquencidos, unha curtametraxe inspirada na vida do poeta homenaxeado este ano no Día das Letras Galegas: 


Parabéns á xente do IES Díaz Castro (da que xa falei noutra entrada). Sodes afortunados, raparigos guitiricenses, por vivir nunha illa de sensibilidade. Díaz Castro estaría orgulloso de vós. Da vosa lus. 

viernes, 19 de septiembre de 2014

Nenos de lus

Os alumnos do IES Díaz Castro, de Guitiriz, cantan ó poeta que da nome ó seu centro e que foi homenaxeado este ano no Día das Letras Galegas: 


Emociona ver a raparigos cantando con paixón versos do autor de Nimbos; cada unha desas voces craras ben podería ser a lus da que tanto falou o poeta guitiricense. Non hai dúbida: a poesía é semente antes que froito; pode permanecer (e sempre permanece) allea ás modas, pro, finalmente, acabará pousándose nela a caricia dunha mente soñadora. E ahí o tempo detense. Porque é difícil esquecer o momento no que un asiste ó estalido das emocións. Porque, como dixera Octavio Paz, a poesía consagra o instante. 


Xosé María Díaz Castro (Guitiriz, 1914 - Lugo, 1990), poeta e tradutor. 


Eiquí vai A lus do mundo, apaixoado documental que os alumnos do IES Díaz Castro realizaron coa colaboración de "Pasen y Vean Comunicación", e no que redescubren ó seu poeta: 




Grazas ós alumnos do IES Poeta Díaz Castro e a Sandra Tenreiro e demais profesores do centro: grazas por manter vivo o amor (tanto amor!). 

"A lus do mundo é a que arde nunha bágoa" (Xosé María Díaz Castro). 

sábado, 26 de octubre de 2013

Un recuerdo en catalán

Perquè els amants hem d'arrasar-nos 
L'amor tot fet d'esgarrapades 
amb la claror de gat mesquer 
damunt les cornises del fòsfor

(Porque tenemos que arrasarnos 
entre arañazos los amantes
con la luz de un gato montés 
sobre las cornisas del fósforo)

Pere Gimferrer


La traducción (o, mejor dicho, la versión) de esta visionaria poesía es obra del propio autor, Gimferrer. En mi primer año de la carrera, recién llegado a Madrid, le descubrí el poema a una pizpireta muchacha barcelonesa, y ella me lo leyó en la versión original; aún recuerdo aquella voz alada, casi niña, que parecía haber nacido para hablar el catalán (idioma que amo). Música para el recuerdo... 

Barcelona. Diciembre de 2012. 

domingo, 8 de septiembre de 2013

Una malicia seductora e inocente

Una usuaria de Youtube dedica este comentario a Fernando Márquez, El Zurdo, exlíder del mítico grupo Paraíso: "Él guarda mis 15 años". Es lo mejor que se puede decir de alguien que cantó a la adolescencia de un modo mágico: "Para ti, que vas a caballo del fin del mundo. / Para ti, que ves las Cortes como cine mudo". 


En la versión del vídeo, El Zurdo cambia sustancialmente la letra original del citado tema, titulado "Para ti" (1980), hablando ahora de una "malicia seductora e inocente / incapaz de sospechar esta canción". Según el periodista musical Miguel Ángel Bargueño, la hermosa balada está inspirada en una persona (un muchacho, a juzgar por la letra) que el propio Márquez conoció durante unas vacaciones en Benidorm. Un muchacho que, gracias al talento del exlíder de Paraíso, es eterno: como la canción. 

viernes, 8 de febrero de 2013

Desde la adolescencia

Me acuerdo de unos versos que escribí con 17 años y que forman parte de un poema transido de dolor:
Soy esa sardina que nadie devora  
por miedo a atragantarse 
con su esqueleto de porcelana.

Estos versos probablemente tengan muy poco valor lírico, pero creo que en ellos ya están presentes dos de mis constantes temáticas: el deseo y el desencanto (que el protagonista adolescente eleva al cubo, claro).

miércoles, 20 de junio de 2012

Un verso adolescente

Últimamente revolotea por mi cabeza un verso que escribí con 17 años: «Me pediste la piedad de un beso». Tal vez comience una creación de ese modo...

domingo, 13 de mayo de 2012

Idealismo

Releyendo una carta —no un e-mail— que escribí, con 18 añitos, a una muchacha, me topo con esta frase: “Tan rico estoy metafóricamente como pobre sentimentalmente”. ¡Cuánto desencanto desprendían aquellas palabras adolescentes! ¡Cuánta frustración! ¡Pero, también, cuánta sed de belleza, de vida...! ¿Acaso ser idealista no es sentirse a disgusto con la zafia realidad?

viernes, 6 de enero de 2012

Extraña nostalgia


"Lo que pudo haber sido". Este artículo mío se publicó en La Comarca del Eo (17/12/2011), el semanario que edita El Progreso de Lugo y que dirige mi buen amigo Javier Rivera.

El texto apareció originalmente en la revista La Huella Digital (01/12/2011).

viernes, 23 de diciembre de 2011

La adolescencia y los referentes



Lo más vergonzoso y preocupante de esta sociedad no es la ignorancia, sino la apología que hacen de la ignorancia ciertos famosos. Esos individuos son culpables de que muchos adolescentes, en su necesaria búsqueda de referentes, no valoren el esfuerzo, la sensibilidad, la educación, el conocimiento, la belleza... En la primera mocedad, yo tuve que buscar a mis refinados maestros en las más olvidadas estanterías de las bibliotecas. Verdad que es muy hermosa la sensación de descubrir un tesoro. Pero si un chaval carece de valores, no tendrá un espíritu crítico y difícilmente se desviará de la norma mediática... El literato Luis Antonio Villena sabe bien de lo que hablo. A más de un adolescente le recomendaría el visionado de la pequeña entrevista audiovisual que aquí reproduzco. "Multitudo non est sequenda", escribió el clásico. O sea: No se debe seguir a la muchedumbre.

martes, 29 de noviembre de 2011

Neruda y la adolescencia

Después de haber leído a Neruda en la adolescencia, nunca he vuelto a mirar a las chicas deseadas de la misma manera. La lectura de aquella poesía amatoria y erótica fue, para un muchacho soñador de 13 ó 14 años, una absoluta epifanía veraniega, una tabla de salvación... De repente, me vi envuelto por un torbellino de sentimientos:

"Cuerpo de mujer, blancas colinas, muslos blancos,
te pareces al mundo en tu actitud de entrega.
Mi cuerpo de labriego salvaje te socava
y hace saltar el hijo del fondo de la tierra."

¡Ah, qué placer para los sentidos de un adolescente tierno pero insumiso!